ABD'nin Ortadoğu Planı, PKK ve FETÖ / Mithat AKAR

Üniversiteli Gençler Burada Yazıyor

ABD'nin Ortadoğu Planı, PKK ve FETÖ / Mithat AKAR

İletigönderen mithat akar 1923 » Pzt Tem 16, 2018 13:24

ABD’nin Küresel ve Bölgesel Egemenlik Planları ve 15 Temmuz Girişimi

ABD, FETÖ, PKK ve Ortadoğu

Bir toplumsal olayı doğru şekilde değerlendirmenin ve o toplumsal olaydan doğru sonuçlar çıkarmanın temel koşullu, mevcut toplumsal olayı nesnel olarak değerlendirmek ve meydana gelen olayın öncesini doğru halkalarıyla, süreç içerisinde ve bütünsel olarak incelemektir. Tam tersi bir yöntem izlenirse; yani gerçekleşen eylem sadece o an içerisinde, geçmişinden kopuk, bütünden koparılmış bir parçadan değerlendirilirse ve sadece “AN”ın sınırları içerisinde olaya bakılırsa, nesnel koşullardan kopuk, öznel bir değerlendirme yapılmış olunur. Madde sürekli hareket halinde olduğu gibi, toplumsal süreç de hareket halinde yer bulur. Hareket halindeki eylemin, deyiş yerindeyse “fotoğrafını çekmek”, onu durağan olarak incelemek doğru sonuçlar çıkarmamızı engeller.
Bu yüzden 15 Temmuz girişimini; önceki halkaları ile birlikte, zaman ve olay takibi yaparak incelemek, bütün olarak değerlendirmek, ulusal, bölgesel ve uluslararası halkalarıyla birlikte ele almak daha sağlıklı sonuçlara ulaşmamızı sağlayacaktır.
Konu bütünlüğünü korumak için, özellikle 2000’li yılların başlarını inceleyerek, giriş yapalım.

ABD’nin Ilımlı İslam Projesi ve Irak’ın İşgali
Resim

“Kemalizm ölmüştür”. “Türkiye artık, İslam’ın günlük yaşamdaki rolünü yeniden düşünmelidir”. Bu ifadeler CIA Ortadoğu Masası’nın eski şeflerinden Graham Fuller’e ait. 1996 yılında Cumhuriyet Gazetesi’nde Ufuk Güldemir’e verdiği röportajda Fuller, Türkiye’nin izlemesi gereken yol haritasını – yani Türkiye’deki siyasal iktidarın nasıl biçimlenmesi gerektiğini – bu ifadelerle ortaya koyuyor. 1991’den önce Rusya’yı çevrelemek üzere ABD tarafından radikal dinci grupların desteklenmesi projesi, yerini Ulus Devletleri tamamen ortadan kaldırmak için “Ilımlı İslam” projesine bırakıyordu. ABD ve Batı ile mesafeli olan İslamcı grupların yerine, Batı’ya uyumlu “Ilımlı İslam” hareketleri, Ortadoğu için bir iktidar “modeli” olabilirdi. Nitekim 2002 Kasım seçimleriyle iktidara gelen güç, ABD politikalarıyla uyumlu olması yönüyle önemli bir etki yaratacaktı. ABD’ye göre Türkiye’deki siyasal iktidar, Ortadoğu planları için önemli bir etki merkezi olacaktı.

ABD’nin Irak’a Kuzeyden Cephe Açma Planı

2003 Irak’ın işgali sürecinde, ABD’nin Türk topraklarına yerleştirmeyi planladığı 80 bin askeriyle, Irak’a kuzeyden bir cephe açmasına yönelik oylanan tezkere TBMM’den geçmeyince, ABD, karşısında temel engel teşkil eden kuvveti yeniden işaret etti. ABD’nin bölgesel planlarının önündeki bu temel engel Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türkiye’deki tam bağımsızlıkçı dinamiklerdi. Nitekim 4 Temmuz 2003 yılında peşmerge unsurlarıyla birlikte ABD askerlerinin, Süleymaniye’de bulunan Türk Özel Kuvvetleri’ne yönelik gerçekleştirdiği baskın, TBMM’den geçmeyen tezkerenin misillemesiydi. 80 bin ABD askerinin, Türkiye’nin önemli merkezlerine yerleştirilme planını onaylamadığı için, Türkiye cezalandırılıyordu. Aynı süreçte 1999’dan beri eylemlerini neredeyse sıfıra indiren bölücü terör örgütünün 2003 yılı itibariyle yeniden terör eylemlerine başlaması, ABD’nin Irak’ı işgalinden ayrı düşünülmemeli.

ABD’nin PKK Kartı

Bölge devletlerine rağmen Irak’ı işgal eden ABD, BOP’un temel “sosyal zemini” olan Kürt Kartı’nı sahada kullanmaya başladı. 2003 yılından sonra, Irak’ın kuzeyi, bölücü terör örgütü için daha güvenilir bir konuma getirildi. Fakat sadece Irak’ın kuzeyi değil; Türkiye’deki siyasi iktidarın başlattığı “Çözüm Süreci” , “Kürt Açılımı” gibi uygulamaları ile Türkiye’nin Güneydoğu ve Doğu Anadolu bölgesi de bölücü terör örgütü (BTÖ) için “güvenli bölge” haline getirilmişti.
Politik iktidar, bu süreci tabi ki kendi ulusal dinamiklerimizden bağımsız dahası ulusal dinamiklerimize karşı bina ederken, bu projeyi kendi kararlarıyla hayata geçirmiyordu. Türkiye’de, Türk kimliğinin sorgulanmaya başladığı Çözüm Sürecini de, “Ilımlı İslam” projesini de tasarlayan aynı merkezdi. Amerikan Dışişleri Bakanlığı ve Birleşmiş Milletler örgütünde üst düzey yönetici olarak görev yapan, New York ve Columbia üniversitelerinde de öğretim üyesi olan Prof.Dr. David Phillips, 16 Ekim 2007 tarihinde “PKK’nın Silahsızlandırılması” başlığı altında bir rapor yayınlar. Bu raporun maddelerine birlikte göz atalım. Bakalım ABD’li uzman “PKK’nın Silahsızlandırılması” na dair nasıl bir proje geliştirmiş?
Resim

1)PKK sorunu silahla çözülemez. PKK’nın barıştan yana bir tavır takınması durumunda, örgüt üyeleri için af ilan edilmelidir.
2) Türkiye PKK’ya karşı sınır ötesi operasyon yapmamalıdır. Çünkü böylesi operasyonlar, Türkiye’nin demokratik gelişimine zarar verir, ayrıca ülkedeki Kürtleri aşırılığa iter, bölgesel sorunları canlandırır.
3) Türkiye’nin PKK’ya karşı sınır ötesi operasyonu Türk-Amerikan ilişkilerine de zarar verir, ayrıca Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliğini tehlikeye atar.
4) PKK sorununun çözümü için ‘demokratikleşme’ süreci gereklidir.
5) Demokratikleşme süreci için ‘Sivil Anayasa’ teklifi önemli bir adımdır. Ayrıca, siyasi ve kültürel reformlar uygulanmalıdır.
6) Türk Ceza Kanunu’nun 301. Maddesi ve Terörle Mücadele Kanunu kaldırılmalıdır.

David Phillips’in yayınladığı rapor, Türkiye’de politik iktidar için adeta yol haritası olur. 1998 – 1999 yıllarında “askeri” anlamda yenilgiye uğratılan BTÖ (Bölücü Terör Örgütü), “Çözüm Süreci” ile birlikte önce siyasal anlamda güç toplamış, sonrasında ise Güneydoğu ve Doğu Anadolu’da alan hâkimiyetini neredeyse tamamen ele geçirmiştir. BTÖ unsurlarınca kurulan sözde mahkemeler, Habur sınır kapısından teröristlerin davul – zurnayla karşılanması, cezaevlerinden çıkarılan teröristlerin milletvekili olarak meclise sokulması aklımıza gelen ilk örnekler. Aynı yıllarda teröristler cezaevlerinden çıkarken, cezaevlerini dolduran başkaları vardı. Terörizme karşı mücadele eden, Cumhuriyet’in kurucu ilkelerine bağlı olan, NATO’ya ve ABD’ye mesafeli duran Türk Silahlı Kuvvetleri personeli “terör örgütü üyesi olmak” iddiasıyla cezaevlerini doldurmaya başladı. “Sayın Öcalan” demenin suç olmaktan çıktığı buna karşı TSK Genelkurmay Başkanı’nın “terör örgütü yöneticisi olmak” iddiasıyla tutuklandığı dönemin adı, “Ergenekon ve Balyoz Kumpasları” olarak tarihteki yerini aldı.
BTÖ (Bölücü terör örgütü) silahlı ve siyasi egemenlik alanını genişletirken, bu sürece orantılı olarak Türk Ordusu’nun etkinlik alanı da tasfiye ediliyor, TSK’nın genetik kodlarıyla oynanıyordu.

Ergenekon / Balyoz Kumpasları ve FETÖ Planları
Resim

TSK’nın adeta tasfiye edilmesine dönük gerçekleşen Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında görev alan kimi hâkim, savcı ve emniyet mensuplarının, 15 Temmuz’dan sonra FETÖ kapsamında yargılandıklarını artık, toplumun pek çok kesimi bilmektedir. Fakat 15 Temmuz girişiminde “kilit konumlarda” görev alan FETÖ’cülerin; Ergenekon ve Balyoz kumpaslarından sonra ordudan tasfiye edilen komutanlardan boşalan yerlere yerleştirildiği, çoğu zaman gözden kaçmaktadır. Farklı bir ifadeyle, 15 Temmuz’un yolunu açan etmenlerden en önemlisi, TSK’ ya karşı başlatılan Ergenekon ve Balyoz tertipleridir.
Bakınız bu konuda, FETÖ Dava dosyalarından birinde ne yazıyor: “Ergenekon davası FETÖ’ye yönelik hazırlanan birçok iddianamede de yer aldı. Bu iddianamelerde, Ergenekon davasının FETÖ tarafından özel amaçlarla hazırlanan bir dava olduğu vurgulandı, ‘kumpas’ değerlendirmelerinde bulunuldu.
FETÖ’nün 15 Temmuz darbe girişiminden hemen önce tamamlanan Cumhuriyet Savcısı Serdar Coşkun’un hazırladığı 73 sanıklı ‘Çatı davası’ iddianamesinde şu görüşlere yer verildi: ‘Ergenekon davası öncesi yaşanan bazı terör ve suikast olayları, cemaatin hazırladığı ve amacın tamamen devletin ele geçirilmesi olan ‘Ergenekon Komplosu’nun köşe taşları olmuştur. Ergenekon davasında karşı savunmalar çok önemlidir. Cemaat, suçlananların savunmasını engellediği gibi gerek devlet erkini gerekse de medyayı kullanarak suçlanan insanları adeta linç etmiştir. Bu insanlar savunmalarını hem yapamamışlar hem de maksatlı olarak savunmaları medyada yayımlatılmamıştır ya da çok sınırlı olarak yayınlanmıştır. Ergenekon davası aynı zamanda cemaat için geçmişteki pis işlerini içine attığı ve kendisi üzerindeki bütün kuşkuları yok etmek için kullandığı bir nevi çöp tenekesidir.’ “

Genelkurmay Başkanlığı iddianamesinde ise şu ifadeler yer veriliyor: “Örgütün Şemdinli, Ergenekon, Balyoz, Askeri Casusluk, Devrimci Karargâh, Oda TV ve Şike davaları gibi birçok davayı, başta TSK olmak üzere farklı kamu kurum ve kuruluşlarındaki örgüt mensubu olmayan kamu görevlilerini tasfiye etmek amacıyla kullandığı anlaşılmıştır. FETÖ, uydurma ve sahte dijital delillerini meşrulaştırmak ve raporlar hazırlatmak için özellikle TÜBİTAK’a önem vermiştir. Kurum içerisindeki örgütlü yapı ülke gündemini işgal eden davalarda sahte raporlar düzenlemiştir. TÜBİTAK içinde bilirkişilik görevi örgüt mensubu aynı kişilere verilmiştir. Balyoz, Ergenekon, Askeri Casusluk, böcek soruşturmasındaki sahte raporlar bu şekilde hazırlanmıştır.”
2003 yılından itibaren toparlayacak olursak, olaylar arasında şöyle bir neden – sonuç ilişkisini tespit etmemiz mümkün:
2002 yılında, ABD ile uyumlu “Ilımlı İslam” projesi, Türkiye’de siyasal bir proje olarak uygulanmaya başladı. 2003 yılında ABD’nin Irak’ı işgal etmesi ile birlikte, ABD planları doğrultusunda BTÖ, terör eylemlerini artırdı. ABD, Türkiye’de tam anlamıyla hükmedemediği kurumlara, özellikle de bölgesel planlarına karşı mukavemet gösteren TSK personeline karşı, FETÖ eliyle planladığı Ergenekon ve Balyoz kumpaslarını devreye soktu. Ergenekon ve Balyoz sürecinde, tasfiye edilen komutanların yerini, kilit konumlara yerleştirilen FETÖ mensupları aldı. Kısaca özetlediğimiz ama her biri ayrı bir inceleme konusu olan bu süreç, bir hedefe dönük stratejinin halkaları olarak değerlendirilmeli. Bilindiği gibi, toplumsal olaylar bir bütündür ve neden / sonuç ilişkisi içerisine bir olayın sonucu bir sonraki olayın nedeni olur.

2003 – 2015 arasındaki yıllarda, sadece Türkiye’ye dönük değil; bölge devletlerine karşı da uluslararası merkezlerden operasyon yapılmaktadır. “Arap Baharı” adı altında Mısır, Tunus, Libya gibi ülkelerde dış destekli iç çatışma, iç çatışma üzerinden gerçekleştirilen işgaller gerçekleştirilirken; Türkiye de bölge devletleriyle, özellikle Suriye ve Rusya’ya karşı, ABD planları doğrultusunda kullanılıyordu. Suriye’ye karşı terör örgütlerinin “cephe gerisi” haline getirilen Türkiye, kendi topraklarında da kent merkezlerinde gerçekleşen patlamalarla ve sınır ötesinden atılan roketlerle saldırıya tabi tutulmaya başladı. Kurucu ilkelerin terk edilmesi, dahası tasfiye edilmesi, bir toplumu dış operasyonlara ve toplumsal kaosa uygun hale getirir.

2015 Temmuz’da Başlayan Sur Operasyonları
Resim

Türkiye; FETÖ eliyle gerçekleştirilen operasyonlarla, komşu devletlerle sürdürülen kötü ilişkilerle, BTÖ’nün terör eylemleriyle ve Suriye’deki dış destekli iç çatışmanın sonuçlarıyla karşı karşıya kaldığı bir dönemde, seçimlere gitti. Ancak 7 Haziran seçimlerinden beklenen sonucun ortaya çıkmaması ve hükümetin kurulamaması, mevcut yönetememe krizini daha da derinleştirdi. Bu krizden faydalanmak isteyen BTÖ’ nün Güneydoğu’da “Kürt illerinde” özerklik ilan etmesi, Suruç’ta iki polisimizin evlerinde şehit edilmesiyle birlikte TSK inisiyatifinde iç güvenlik operasyonları başlatıldı. Meskûn mahal çatışmalarıyla bir yıl aralıksız süren iç güvenlik operasyonları, “Çözüm Süreci” olarak adlandırılan ihanet sürecini fiili olarak bitirdi. Çözüm Sürecinin bitmesi ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin fiili olarak alan hâkimiyetini tekrar sağlaması demek, aynı anda ABD’nin BOP kapmasında Türkiye’deki temel aktörlerinden birini, yani BTÖ’ yü aktör olarak kullanmayacağı anlamına gelmektedir. Nitekim Sur, Cizre ve Şırnak’taki kent merkezlerinde iç güvenlik operasyonları devam ederken, ABD’li büyükelçilerin HDP’li belediyeleri ziyaret etmesi, TSK’ ya “şiddet kullanmama” çağrıları yapması, 24 Temmuz 2015’te başlatılan operasyonlardan ABD’nin ne kadar rahatsız olduğunu gösterir bir veridir.
“Çözüm Süreci” ve “Ergenekon / Balyoz Tertipleri” arasında ne kadar doğrudan bir bağ varsa; 2015 Temmuz’undan başlatılan iç güvenlik operasyonlarıyla, Çözüm Süreci’nin bitirilmesi arasında da aynı doğrusal bağ var. Terörizmle mücadelede silahlı çözüm süreci devredeyken aynı anda “Kültürel haklar, dil hakkı, öz yönetim” gibi terörün dayanak noktalarını güçlendiren, onlara kimlik ve motivasyon sağlayan önermeler masada olmaz.

Siyasi iktidar, 2007’de ABD tarafından planlanan “Çözüm Süreci”ni, TSK’nın başlattığı operasyonlarla sonlandırmak zorunda kaldı. Daha farklı bir ifadeyle, siyasi iktidar, Türk Devletinin birikimine dayanan terörizmle mücadele anlayışına göre konum almak zorunda kaldı ve “Çözüm Süreci” politikası fiili anlamda sonlandırıldı. Burada görüldüğü gibi, uluslararası etmenden - ulusal gerçekliğe dayanan bir nesnellik bulunmaktadır. Siyasi iktidar, aktif olarak uyguladığı ve desteklediği süreçten, fiili gerçekliğin kendini dayatması sonucu çark etmek zorunda kalmıştır. Aynı şekilde 17 – 25 Aralık operasyonu olarak da bilinen, dönemin başbakanına yönelik emniyet merkezli operasyon da aynı siyasi iktidarın, FETÖ ile kurduğu organik bağı ortadan kaldırmasını hızlandırdı. Dış merkezli iki etmen ( Çözüm Süreci adı altında BTÖ’ nün etkinlik kazanması ve FETÖ’nün devlet kurumlarında örgütlenmesi ) Türkiye’nin fiili gerçeklerinin duvarına çarptı. Siyasi iktidar ise stratejik bir karar olarak değil ancak mevcut koşullara göre konum almak zorunda kalarak, kendi varlığını devam ettirebileceği sonucuna vardı.

15 Temmuz 2016 sürecine giderken, önceki durumu yinelemek pahasına, süreci ana hatlarıyla incelemekte fayda var:
- ABD’nin temel projelerinden biri olan, BTÖ eliyle Güneydoğu ve Doğu Anadolu’da “Özerk Yönetimler” kurulması planı, 24 Temmuz 2015’te Diyarbakır, Şırnak, Hakkâri gibi illerde başlatılan operasyonlarla fiili olarak engellendi. Daha önce TSK’nın 289 operasyon talebinden sadece 6 tanesine yanıt veren valilik ve İç İşleri Bakanlığı, TSK’nın başlattığı operasyonları bu kez kabul etti. ABD’nin bölgesel aktörlerinden biri olan BTÖ, meskûn mahal çatışmalarında yenilgiye uğradı.

- “Ne istediniz de vermedik” denilen FETÖ, devlet olanaklarını kullanarak mevcut politik iktidarın da varlığını pasifize etmiş, dahası varlığını tehdit etmeye başlamıştır. Siyasi iktidarla, FETÖ arasındaki “yol ayrımı”, FETÖ eliyle gerçekleştirilen operasyonların da karaya oturmasını sağlamıştır. Ergenekon ve Balyoz tertipleri çökmüş, ABD’nin orduyu ele geçirme planı en azından yavaşlamıştır.
- Suriye ile savaştırılmak istenen TSK, bir türlü Suriye’ye ABD’nin istekleri doğrultusunda aktif olarak sürülememiştir. Rusya ile yaşanan büyük gerginliğe ve Esad’la gerçekleşen restleşmelere rağmen, ABD, Türkiye üzerinden bir türlü istediği nihai sonucu Suriye’de elde edemedi.
Bu nedenlerin toplamı ile birlikte FETÖ’ye karşı başlatılan operasyonlar örgütün ekonomik kaynaklarına el koyulması, eğitim kurumlarındaki örgütlenmelerin tasfiyesi, emniyet içerisindeki kurumsallaşmasının engellenmesi ve medya ağının çökertilmesi gibi önlemler; ABD ve ABD’ye tabi olan FETÖ’yü yeni bir operasyon halkasına itti: Psikolojik ve siyasi savaştan, silahlı saldırıya.

15 Temmuz: İç Savaş ve İşgal Girişimi
Resim

15 Temmuz’u değerlendirirken, olaya ve sürece salt iktidar yanlısı veya iktidar karşıtlığı ekseninde yaklaşırsak, yukarıda uzun uzun ifade ettiğim uluslararası, bölgesel ve ulusal dengeleri ve bu ilişkiler dengesine bağlı olan nesnelliği gözden kaçırmış oluruz.
İktidar partisi ekseninden durumu analiz etmeye çalışanlar, 15 Temmuz girişimini sadece “hükümeti değiştirmeye yönelik” bir cemaat ayaklanması olarak değerlendirir ve böylece bu girişimi “iktidar partisi savunması” zemininde daraltmış olurlar. Hedef alınanın Cumhuriyet, Türk ulusunun tamamı ve TSK olduğu manipüle edilir.
İktidar partisi karşıtlığında durumu analiz etmeye çalışanlar ise “muhalif” olmak namına küresel merkezlerden planlanan bu girişimi “tiyatro” olarak değerlendirmiş olur ki, bu bakış açısı da FETÖ’ yü küçümsemek hatta bir uluslararası casusluk örgütü olan FETÖ’ye yedeklenmek gibi tehlikeli bir sonuca yol açar. Sonuçta her iki yaklaşım da, FETÖ’nün arkasındaki asıl gücü, yani uluslararası emperyalizmi manipüle eden, olayı “iktidar ve muhalefet” çerçevesinde daraltan sığ bir yaklaşımdır.

15 Temmuz’a giden yol; ABD’nin TSK’yı hedef almasıyla başlayan, Çözüm Süreci ile devam eden, Ergenekon ve Balyoz Kumpasları ile vücut bulan bütünsel bir sürecin halkalarından takip edilmelidir. Bu açıdan değerlendirecek olursak; 15 Temmuz, Türk ulusunun bütününü hedef alan, Türk Silahlı Kuvvetleri’ni içerden çökermeye çalışan, bir iç savaş üzerinden Türkiye’yi dış müdahaleye açık hale getirmek isteyen küresel merkezlerin bir operasyonudur. Darbe girişiminden ziyade, bir işgal girişimidir. Çünkü bir harekâtın darbe niteliği taşıması için, ordunun komuta kademesinin uyum içerisinde karar vermesi ve darbeye dayanak olacak bir güvenlik gerekçesi oluşması veya oluşturulması gerekir. Ancak 15 Temmuz; TSK’yı, emniyet teşkilatında FETÖ’ye teslim olmamış birimleri (örneğin PÖH’ü) ve nihayetinde Türk ulusunun tamamını hedef alan uluslararası bir operasyondur.
15 Temmuz’u ifade eden bir pramit çizecek olsak yukarıdan aşağıya şu tablo ile karşılaşırız.

- ABD ve BOP
– Irak’ın İşgali
- Arap Baharı ve ABD’nin Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki açık / örtülü operasyonları
– Türkiye’de “Ilımlı İslam” Projesi, Çözüm Süreci, Ergenekon ve Balyoz Kumpasları…
- Bölücü Terör Örgütüne karşı başlatılan operasyonlar ve Çözüm sürecinin sona ermesi
- FETÖ ile iktidarın yol ayrımı
- Ergenekon ve Balyoz Tertiplerinin Çökmesi
- FETÖ’nün ekonomik, kurumsal, medya ayaklarının tasfiyesi
– 15 Temmuz iç savaş ve işgal girişimi ve bu girişimin püskürtülmesi…
Resim

Bu halkalardan kopuk olarak 15 Temmuz analiz edilmeye kalkılırsa, iktidar saldırıyı kendisine yönelik olmakla sınırlı tutar, muhalefet ise bu iç savaş ve işgal girişimini “tiyatro” olarak değerlendirip, kenara çekilir. Her iki durum da, emperyalizmin gerçekleştirmek istediği algı yönetimine hizmet eder.
Çözüm Süreci (şimdilik) bitirildi ve 15 Temmuz girişimi püskürtüldü. Peki, tehlike sona erdi mi? Tehlike tabi ki sona ermedi. Türk Devleti, Cumhuriyet’in kurucu ilkelerini uygulayarak, kurucu ayarlarına dönmediği müddetçe de temel tehditlerin ortadan kalkacağını düşünmek; iyimserlikten ziyade gerçekleşecek yeni saldırılara karşı tedbirsizliğe, rehavete yol açacaktır. 15 Temmuz’da ABD, Türk milletinin ve ordusunun direnme noktalarını analiz etme imkânını buldu. Sandıkları gibi bir sivil iç çatışma gerçekleşmedi. Siyasi iktidara karşı çıkan çok geniş bir kitle olmasına rağmen, 15 Temmuz girişiminin arkasında, siyasi iktidara karşı olan halk yer almadı. Ergenekon ve Balyoz’da bedel ödeyenler, ön saflarda çarpıştı. ABD, iktidar karşıtlığını bir “toplumsal mühendislik” aracı olarak kullanıp, kendi projesine yedekleyemedi.

Tüm bu nedenlerin toplamı olarak, 15 Temmuz girişimini bastıran esası itibariyle TSK içerisindeki vatansever / milliyetçi subaylar ve Türk milletinin kendisidir. Bu girişimin bastırılması, herhangi bir siyasi partinin kendine malzeme yapacağı kadar basit bir eylem değildir. Türkiye’yi siyasi partilerden ibaret görenlerin bu gerçeği anlamasını beklemiyoruz. Ancak nesnel gerçeklikle birlikte, Türk Devletinin ve milletinin genetik hafızasını doğru okuyan ve yaşayanların, 15 Temmuz’dan gereken sonuçları çıkarması bir zorunluluktur. Bir devletin kurucu ilkeleri ortadan kaldırılırsa; o ülkenin kurumları, ekonomisinin kilit noktaları, medyası ve istihbarat teşkilatları ele geçirilir. Bu durum ise o ülkeye yönelik dış müdahalelere açık bir zemin bırakır. Bu yüzden Türkiye, kuruluş ayarlarına geri dönmelidir.

Mithat AKAR

Makale ilk olarak 15 Temmuz 2018'de http://www.ataturkcumedya.com/haber-mit ... -4984.html haber / yorum kanalında yayınlanmıştır.
Kullanıcı küçük betizi
mithat akar 1923
Üye
Üye
 
İletiler: 298
Kayıt: Çrş Ağu 28, 2013 16:18

Şu dizine dön: Gençlik Diyor ki

Kİmler çevrİmİçİ

Bu dizini gezen kullanıcılar: Hiç kayıtlı kullanıcı yok ve 0 konuk

x