Türkiye, dış siyasetinin en önemli aktörlerinden birisi oldu. Bundan başta İran olmak üzere Amerika ve hatta Çin bile rahatsız. Öyle ki Türkiye yenidünya düzenin tek adayı, Ortadoğu’nun tek süper gücü olmak üzere…
Bu sözlere inanacak yaşı çoktan geçtim. Yatağımı ıslatmayacak kadar, satrançta birilerini ye-necek kadar ya da futbolda en azından bir kez rakibi yenecek kadar erişkin biriyim artık. En azından biliyorum ki zekâm yalanlara kanmayacak kadar gelişmemiş değil…
Son birkaç yılda dış basında güçlü Türkiye, harika ülke imajı o kadar çok verilir oldu ki ben bir ara kendimi “Alice in Wonderland” hikayesindeki bir sakin gibi hissetmeye başladım. Eminim bu ül-kede yaşamayanlar Türkiye’yi o gözle görmeye devam ediyor. Oysa güzelim ülkemde Terörle mücadele hiçbir zaman bitmiyor, gerçek sesler susturulmaya devam ediyor, ülke için bir şeyler yapmaya çalışanlar tek tek içeri atılıyor. Türk yapımı bu Wonderland’de iskambilden yapılmış insanlar yerine insanları rüyalarını öldüren Fredi’ler son hızla bir şeyleri kurutmaya devam ediyorlar…
Ekonomik kriz teğet bile geçmeyecek diyor, başbakan. Elbette geçmez. Ülkende sattığın de-mirbaşlarla idare ediyorsun ve bu hayalin içinde harareti gidermeye yarayan bir gazozlar, mutluluk hormonu salgılatan çikolatalar ve gerçek geleceği belirsiz bir sıcak para var önünde. Bu sıcak parayı medcezir kıyısında yaşayan canlıların denizin kendilerine uğradığında yaşattığı sevinçle özleştirmek mümkün. Ya medcezirin suyu bir gün geri çekilirse o zaman o canlılar ya ölecek yada yaşadığın kumsal kıyısında kimse kalmayacak farkında mısın?
Yine ülkenin başındaki baş, sabun köpüğünden balonlar yapmış, diğer başlar yada başsızlar bu balonların güzelliğini seyretmekte. Yine bu baş, “Suriye’de yaşanan olaylar bizim iç meselemizdir, ”diyor. Neredeyse askeri müdahale hakkımızdır, bunu mutlaka yapacağız diyecek. İnsan paranoyak olmak istemiyor. Cidden istemiyor. Düne kadar Suriye bizim başımızın tacıdır diyen sen değil miydin? Terör bitti diyerek mayınları sen kaldırmadın mı? İnsanın aklına iki şey geliyor, mayınlar terör için de-ğil Suriye’ye müdahale için kalmış olabilir mi? Yani her şey çok önceden mi planlandı acaba! Diğerini söylemek bile istemiyorum, ama söyleyeyim ; Suriye ve Türkiye’nin arasını tekrar açıp Suriye’nin teröre destek olması isteniyor olabilir mi? Suriye’ye en sert ültimatomlar verilirken, yabancı medya Erdoğan’ı ve AKP’yi yere göğe sığdıramıyorlar. Söz de insanlık dışı dramı durduracak tek kişi olarak görüyorlar. Çocukken birini dövmesi için tipik gazlardandı bu tür sözler. Düşünüyorum, yetmiş milyonluk bu ülkenin hepsi çocuk mu? Acaba savaşa gidersek yağ satarım, bal satarım mı oynayacağız!
Bir başbakan düşünün Alice İn Wonder’ın baş kahramanı olsun sayın okurlar. Suriye için canı yanan ama Irak ve Türkiye için hiç üzülmeyen. Irak savaşı sonrası öldürülen Türkmenler için Sayın Başbakan neden iç meselemiz demedi! Ya da başkanlığı döneminde ölen en az bin gencecik vatan askeri için neden bu bizim iç meselemiz diyerek Irak’ı uyarmadı. Irak’a girilse bölgedeki PKK temizlense bize kim ne diyebilir! Ama dediler, Suriye için yere göğe çıkardıkları ülke için ülkesindeki terörü bitirmek için kahramanca Irak’a giren Türk askeri için çok şey söylediler. Üstüne bir de alay ettiler. Çünkü kendi çıkarları nerdeyse, insanlık onuru ve demokrasi ordaydı. Lakin onların olduğu yerde insanlık yoktu.
Bu yazıyı hazırladığım sıralarda, bizden alınan on bir gencin hesabı soruluyor güya. Havadan ebabil kuşları şu kadar taş atmış bir bir hesabı yapılıyor. Oysa kanser, yarayı almadıkça dinmiyor. Ben de şişirilmiş Türkiye gerçeğine inanmak istiyorum. Hatta inanmak için okuyamayacağım dua yok. Oraya girip PKK’nın bitirildiğini, en azından ciddi bir şeyler yapıldığını, BDP denilen partinin tümden kapatılmasıyla birlikte artık Wonderland’de yaşayan insanların rahat bir nefes aldığını söylemek istiyorum. Hatta bunu bütün kalbimle istiyorum.
Ne kadar inanmak istesem de buna inanamıyorum, çünkü ben Irak’la Suriye arasında, Türki-ye’nin yüzde ellisinden fazlasının içinde yaşadığı, şarapların aktığı nehirlerin bulunduğu, göğüsleri dik huri kızlarının bulunduğu, insanların ne isterse olduğu o meşhur mutluluk diyarında gezmiyorum. Üç tarafı denizlerle çevrili, altında her türlü maden bulunan, emperyalist devletlerin ağzının suları akarak baktığı, bahtı kara gerçek Türkiye’de yaşadığım için 2002’den beri gözüme tek damla uyku girmiyor. Kimse beni, benim gibileri uyutamadı çünkü…


mehmet.ö İzmir Ağustos 2011