News of Feza TİRYAKİ

Uyan Sunam Uyan Derin Uykundan




Beyaz yakaların öyküsünü yazmışlar, resimlemişler.

Bilmem gördünüz mü, kederli, dolanıyor bilgiağında.

Öğrencilerin okul önlüğünün, önlüğe takılan yakaların öyküsü.

Eski resimleri serpiştirmişler araya.

*

Kara önlüklü, beyaz yakalı Türk çocukları,

Bizden öncekiler, bizden sonra gelen kuşak.

Cumhuriyetin kuruluşuyla başlayan uyanış,

Genç yaşlı, kız kızan, hep birlikte aydınlanmaya gidiş,

Yoksul ülkemin yüce gönüllü insanları, öğretmenleri…

*

Kızların yakasında ucu dantelli, işlemeli, oyalı yakalar,

Erkeklerinki düz, beyaz yaka, kolalı, temiz, yıkalı. ...

GAZETELER NEREYE?

(Bize kalan, bize biçilen, bize sunulan basın yayın üzerine)



Geçen yılın en önemli günlerinden biri olan 13 Aralık gününün ertesinde ilçedeyim. 14 Aralık, halkımızın Silivri çıkarmasının ertesi günü. Saklamak istiyorum, bu önemli günde yaşananların belgelerini, yazılanları. Günün neredeyse tüm gazetelerini alıyoruz. Tüm derken yurtsever gazetelerden söz ediyorum. Paçavralardan, basılı kâğıt tomarlarından, bizi avutan, uyutanlardan değil!

Bulunduğumuz yere, alınabilecek gazetelerden yalnızca Sözcü Gazetesi geliyor. Bunun yanında arada Posta Gazetesi de alıyoruz. Dış sayfasının ...

İKİ DÜNYA


Bize bir sanal dünya gösteriyorlar, gerçekmiş gibi. Aslında olmayan bir dünya. Cennet görünümlü Batı dünyası. Göstermeleri bir şey değil, buna saf, temiz insanları inandırmaları, kendilerine hayran bırakmaları, ne de güzel dünya diye izleyene iç geçirttirmeleri olmasa…

Yeni yıla girerken bunu iyice abarttılar. Elin kutlayıp bitirdiği Noel’i Yılbaşı’nda yeniden kutlattılar bize neredeyse… İzlencelerde onların bu kırmızı kostümlerini giymeyenin, başlıklarını takmayanın hatırı kaldı. Oysa Batılı, daha geçen ayın 25’inin sabahında çam ağaçlarını çoktan kapısının ...

Artık Korkacak Ne Var?

(Yeni Yıla Girerken Hoca’nın Gülmeceleriyle Gülümseyelim mi?)

Nasrettin Hoca, her ölümlü gibi ölümden çok korkarmış. Yanında ölümden söz edilsin, bir gün öleceğimiz anımsatılsın istemezmiş.

Komşuları Hoca’nın bu huyuyla eğlenir, onu kızdırmak istediklerinde ölümden anlatırlar, Hoca’yı tir tir titretirlermiş…

Gel zaman git zaman Hoca yaşlanmış, elden ayaktan düşmüş.

Ölümünü, ölüme hazırlık yaparak, güle oynaya beklemeye başlamış.

Bunu gören komşuları şaşırmışlar:

“Hoca, ne oldu sana böyle? Hani ölümden çok korkardın? Şimdi ...

Nasıl Böyle Olduk Biz?


Bir Amerikalı tıp profesörü, tekerlekli iskemleye bağımlı, yaşı seksenlerin üstünde ünlü bir hekim, Amerika’da bir büyük hekimler toplantısında kızımla karşılaşıyor, tanışıyor. Türk olduğunu öğrenince heyecanlanıyor, ona daha çok ilgi, sevgi gösteriyor… Türklere büyük hayranlık duyduğunu, gördüğü her Türk’ü selamladığını söylüyor. Önce soruyor:

“Siz Kore Savaşı’ndaki Türklerin öyküsünü biliyorsunuz değil mi? Türklerin şaşırtan öyküsünü, akıl almaz insanlık öyküsünü?”

Sonra başlıyor anlatmaya:

“Kore Savaşı’nda Kuzey Kore’ye esir düşenlerin büyük çoğunluğu öldü. Esaret ...

En Çok Size Üzülüyorum



Süslenmekte üstünüze yok. Avrupa’nın güzellerine beş çekersiniz. Takıp takıştırma sizde… Topuklu, renkli, gösterişli son moda ayakkabılar, açık saçık gösterişli giyimler, saç baş düzenleme, saçları savurarak, gözleri süzerek şöyle bir bakma sizde… Çevreyle ilgilenmeme, siyasete bulaşmama, bulaşınca da yaltaklanmayı seçme, son model ithal( dışalım)taşıtlara binerek hava basma, dünya vatandaşı gibi yaşama, üstelik yaşama nanik yapma sizde… Dünyayı merak edip gezmek de yine sizde…

Birileri kaç kez umreye gittiğiyle, kaç kez hac ibadeti ...

Amerikanca Götürsün Sizi!

Gemi azıya aldılar. Kimler mi? Türkiye’yi dönüştürmeye soyunanlar, dilimizin canına okuyanlar, kendini, dilini, ülkesini yemeye başlayan yamyamlar!

Türkçenin canına okuyorlar.

Her yerdeler. Salgın bir hastalık mikrobu gibi çevrelerini kirleterek, etkileyerek yayılıyorlar…

Türkçeye ettikleri kötülük yetmemiş, Amerikancayla dilimizi delik deşik ettikleri, dilimizin üstüne ettikleri, gelişigüzel her yanına pisledikleri az gelmiş, gözleri bir iyice dönmüş bunların ki, Türk parasına bile saldırmışlar. Üzeri Türkçe yazılı olduğu için midir, yoksa üzeri Atatürk resimli olduğundan ...

BEN BİR ÖĞRETMENİM

Ben bir öğretmenim.

Öğrencilerim oldu, her yaştan sayısız...

Çoğunun adını unuttum, anıları kaldı yalnız.



Otuz yılı aşkın öğretmenleriydim, büyüttüm sırasıyla onları.

İlkokul sınıflarında da çalıştım, ortaokulda, lisede de…

İlk öğretmenliğim Maraş Lisesi, Öğretmen Okulu’nun kızyurdu, evim.

Sonra Antakya Ortaokulu, Antakya Öğretmen Okulu.

Toros Dağları’nın dar boğazındaki Pozantı.

Daha sonra ver elini gurbet, gurbetçi çocukları…



Önceleri kardeşleri gibiydim onların, sonra ablaları,

Anneleri yerine koyanlar da olurdu beni,

Gün geldi anneanne diye seslendiler ...

“Hoş Gelişler Ola, Mustafa Kemal Paşa”

Mustafa Kemal Paşa Geldi, Ağırlar Yoktular!



“Hoş Gelişler Ola Mustafa Kemal Paşa,” Gazi Mustafa Kemal Atatürk için söylenen bir halk ezgisinin adı. Bu ad aynı zamanda, genç sanatçımız Utku Erişik’in yazdığı ve tek başına oynadığı oyunun adı.

Bu oyunu ikinci kez izledim. İlkinde gurbetteydim, ikincisinde sılada.

Hafta pazarında öğlen üzeri tüm ilçe halkına duyurdular, belediye hoparlöründen: “ İlçemize Hoş Gelişler Ola Mustafa Kemal Paşa adlı tiyatro oyunu ...

Kalaycı Geldi, Kalaycı!


Akdeniz güneşinin altında sımsıcak bir Kasım sabahı. Pırıl pırıl bir gün başladı yine… Sabahın ileri saatleri, öğle yakın…

Köy kömürlüğünün oradan geçiyorum. Uzakta, çöplüğün ötesinde, ortada belli belirsiz bir ateş yanıyor; ateşin dumanı tutmuş ortalığı. Ateşin çevresinde yere iki kişi oturmuş, aralarında bir oğlan çocuğu koşuşturup duruyor. Karşılarında bir iki köy kadını, dikelmişler, öyle duruyorlar.
Bu da nedir diye bakıyorum. Ekmek yapılsa, ateşi böyle olmaz, hem burada ortalık yerde yapılmaz. ...